Ik weet niet hoe het heet
Ik droomde vannacht
In de stad
Op de fiets
Met mij mee
Toen achtervolgde de politie me
Ze renden achter me aan
Ik camoufleer me
Jij helpt me wel
In jouw parkje onder de struiken
Marcella & Judith
Ik weet niet hoe het heet
Ik droomde vannacht
In de stad
Op de fiets
Met mij mee
Toen achtervolgde de politie me
Ze renden achter me aan
Ik camoufleer me
Jij helpt me wel
In jouw parkje onder de struiken
Marcella & Judith
“Waai eens niet zo met je haar”
“Het is een gift dat te kunnen”
“Nee, het is niets”
“Jij hebt makkelijk praten,
jouw haar kan je tellen”
“Tellen is voor zij die niets anders kunnen
Daarom doe ik het maar niet”
“Jij vlucht voor de wind die mijn haar waait”
“Nee, ik vlucht voor mezelf en voor alles dat op mij lijkt”
“De wind vlucht voorbij, jij vlucht voorbij,
jullie zijn een, alleen ik sta stil.”
“Ja. Je staat weer eens stil.”
“Ja, ik sta nog steeds stil.”
“Ken je dat geluid van racende auto’s?”
“Ik word er een beetje giftig van”
“Van dat geluid?”
“En wel meer.”
“Maar ook van dat geluid?”
“Ook dat is een kwestie van erbij stilstaan.
Wanneer je hieraan bent begonnen. Ja.”
“Racende auto’s staan nooit ergens bij stil,
en racende auto’s voelen zich ook nooit een beetje giftig.”
“Omdat ze dit zelf zijn.”
“Oja?”
“Ja, maar nooit zal jij dat doorhebben.”
Marcella & Judith
Piano
Vliegende zwanen, ze gaan niet dood
Ik zeg ook helemaal niks, ik weet niet of je het doorhebt
Je hebt het zo druk, met leven enzo
Zou je nu in het gras willen liggen
Dat je niets hoefde te doen
Marcella & Judith
Dus door je heen, hard
Het stroomt en kabbelt soms
Daar waait het dus hard.
Soms weet ik niet of ik verder kan
Maar het gaat wel verder, snel.
Soms denk ik dat ik niet verder kan
Dan stop ik maar, voor even
Marcella & Judith
Drankje na de maaltijd
Ik dacht aan vooraf
Maar nee, jij niet
Nu is het te laat
Marcella & Judith