Vannacht op de fiets

Ja, ik voel wel wat

Ik weet niet hoe het heet

Ik droomde vannacht

In de stad

Op de fiets

Met mij mee

Toen achtervolgde de politie me

Ze renden achter me aan

Ik camoufleer me

Jij helpt me wel

In jouw parkje onder de struiken

Marcella & Judith

Als het waait

“Waai eens niet zo met je haar”

“Het is een gift dat te kunnen”

“Nee, het is niets”

“Jij hebt makkelijk praten,

jouw haar kan je tellen”

“Tellen is voor zij die niets anders kunnen

Daarom doe ik het maar niet”

“Jij vlucht voor de wind die mijn haar waait”

“Nee, ik vlucht voor mezelf en voor alles dat op mij lijkt”

“De wind vlucht voorbij, jij vlucht voorbij,

jullie zijn een, alleen ik sta stil.”

“Ja. Je staat weer eens stil.”

“Ja, ik sta nog steeds stil.”

“Ken je dat geluid van racende auto’s?”

“Ik word er een beetje giftig van”

“Van dat geluid?”

“En wel meer.”

“Maar ook van dat geluid?”

“Ook dat is een kwestie van erbij stilstaan.

Wanneer je hieraan bent begonnen. Ja.”

“Racende auto’s staan nooit ergens bij stil,

en racende auto’s voelen zich ook nooit een beetje giftig.”

“Omdat ze dit zelf zijn.”

“Oja?”

“Ja, maar nooit zal jij dat doorhebben.”

Marcella & Judith

Aiína

Wat speel je nu?

Piano

Vliegende zwanen, ze gaan niet dood

Ik zeg ook helemaal niks, ik weet niet of je het doorhebt

Je hebt het zo druk, met leven enzo

Zou je nu in het gras willen liggen

Dat je niets hoefde te doen

Marcella & Judith

Soms denk ik dus

Het gaat onder je door, over je heen,

Dus door je heen, hard

Het stroomt en kabbelt soms

Daar waait het dus hard.

Soms weet ik niet of ik verder kan

Maar het gaat wel verder, snel.

Soms denk ik dat ik niet verder kan

Dan stop ik maar, voor even

Marcella & Judith

Er na

Apperitifs

Drankje na de maaltijd

Ik dacht aan vooraf

Maar nee, jij niet

Nu is het te laat

Marcella & Judith

Thema voor volgende week ;-)

Ze heeft het koud gehad

Ze heeft het koud gehad
Het was niet wat ze wilde
Hier, waar het nooit helemaal stil is
- De meeuwen schreeuwen door
Je kunt je vingertoppen in het fluweel drukken
Ze zakken dieper weg
Dieper dan ik dacht dat kon

'Het is niet erg', zegt ze

Inmiddels

Ze weet dat het vroeger anders was.
Is zich hier meer bewust van dan van de rest.

Maar ze doet alsof het hetzelfde is.
Probeert het krampachtig hetzelfde te laten zijn als toen.
Houdt vast, houdt vol.
Toen, toen het nog zo mooi was.

Zo gekunseld.
Ze is niet eerlijk.
Niet eerlijk tegen zichzelf.

Ze weet het.
Het voelt nep.
Ze maakt het nog nepper.

Maar ze is een expert geworden.
Ze denkt al dat ze zichzelf gelooft.

Leegte is te vullen

leegte is te vullen
daarvoor kan ik mijn kamerplanten gebruiken, een operazangeres of iets anders

als het nu niet komt
komt het later
wel een keertje
wellicht

(dus hier komt nog iets)