Lente- Geluk

De lente begint, ik kan niet beschrijven hóé blij ik ben.

Al zegt dat misschien genoeg. Nee, eigenlijk denk ik dat toch niet. Want ik denk niet dat veel mensen, ik bedoel ongeveer niemand, het gevoel wat ik nu heb bij het begin van de lente, ook hebben. (Veel mensen wel op een andere manier of ander moment, verwacht ik.)

Al die suffe vastgelopen gedachtes, dat halfslapende doen van al die dingen die "moeten", zonder dat er ook maar iets daarvan echt tot je doordringt. Het hele gevoel daarvan.
Dat is voorbij. Ik ben wakker geworden uit die waas en zie die vele mogelijkheden weer.

Maar het enige wat daar voor nodig is, is de openheid zien, het willen, het geloven dat er meer is dan hetgene waar je momenteel in vastzit.

En dan komt dat gevoel, dat zo fantastische gevoel dat ik nu heb. Af en toe opgewonden, haast ongeduldig. Maar dan komt de rust weer, die komt mee met die diepe teveredenheid. Overal zie je wel wat in, iets moois, iets grappigs, iets leuks. Maar een stukje van de zon hoeft even zichtbaar te zijn, maar een vogel hoeft te fluiten, en het zo sterke gevoel is er. En het blijft. Nee, dat is niet zo, het komt steeds weer opnieuw. Het gevoel van geluk.

Maart 2007
JRA